To pierwsza w naszej literaturze fachowej problemowa prezentacja polskiej sztuki ostatniego półwiecza. Autor analizuje najważniejsze, uporządkowane chronologicznie zagadnienia powojennej sztuki jako strukturę dynamiczną, uwikłaną w rozmaite mechanizmy władzy oraz procesy społeczne. Oprócz
Witkacy jest postacią, której nie sposób pomijać w historii kultury. Z powodu swej wszechstronności pojawia się on niemal we wszystkich dyscyplinach twórczości, stając się jednocześnie obiektem badań interdyscyplinarnych. Tendencja ta nie zaowocowała jednak do tej pory (1983) pełną monografią
„Muzeum krytyczne” to podsumowanie piętnastu miesięcy pracy autora w Muzeum Narodowym w Warszawie widziane w teoretycznej perspektywie nowej muzeologii. Muzeum krytyczne to zgodnie z wizją zawartą w książce Piotrowskiego muzeum-forum zaangażowane w debatę publiczną, podejmujące ważne problemy
